آموزش, مقالات, مقالات گیتار الکتریک
الگوی گیتاریست محبوب شما در نوازندگی چه کسی بوده است؟
بهمن
همه ما بهعنوان گیتاریست، افرادی را الگو و سرمشق قرار دادهایم. الهام گرفتن از هنرمندان بزرگ نسلهای قبلی، بخشی مهم از شکلگیری نسلها و سبکهای جدید در دنیای موسیقی است؛ زیرا مسیر زندگی، رویکرد و شکل نوازندگی این افراد، میتواند چراغ راه ما بهسوی تبدیل شدن به یک موزیسین حرفهای باشد. اینکه فردی را بهعنوان یک قهرمان یا منبع الهام برای خود برگزینید، امری کاملاً طبیعی است و میتواند به شکلگیری رویکرد و سلیقه شما کمکی شایان کند.
درست است که امروز، گیتاریستهای بزرگ نسلهای پیشین میتوانند به ما در نوازندگی و مسیر کلیمان در تبدیل شدن به یک موزیسین حرفهای کمک کنند، اما پرسش اینجاست که آیا خود افرادی که ما آنها را الگو قرار دادهایم نیز همچون ما، منبع الهام و قهرمانی مشخص در دنیای موسیقی داشتهاند؟ در این صورت، این فرد چه کسی بوده است و آیا تأثیرات او در رویکرد کلی این گیتاریستها مشخص است؟
بدون شک این گیتاریستهای مشهور نیز در مسیر رسیدن به جایگاه والای فعلی خود، الگو و منبع الهامی را در نظر داشتهاند. در واقع، نمیتوان هیچ هنرمندی را فردی کاملاً مؤلف و بدون الگو دانست. همگی ما در کاری که انجام میدهیم، بهطور ناخودآگاه از فردی که در آن زمینه تحسین میکنیم، الگوبرداری میکنیم؛ این امر در زمینه نوازندگی گیتار الکتریک نیز صدق میکند.
در این مطلب، قصد داریم الگو و منبع الهام چندی از گیتاریستهای بسیار مشهور که امروزه قهرمان بسیاری از ما هستند را به شما معرفی کنیم.
گیتاریستهای نامبرده در این مطلب، نام الگوی خود را شخصاً و با افتخار ذکر کردهاند و درباره دلیل اینکه این افراد را بهعنوان منبع الهام خود قرار دادهاند نیز صحبت میکنند.
الگوی جو باناماسا: اریک کلپتون
اگر جو باناماسا (Joe Bonamassa) را بشناسید و اجراهای زنده وی را تماشا کرده باشید، از همان نگاه اول و با دیدن عینک آفتابی خاص و کت هیوگو باس (Hugo Boss) براق او، متوجه میشوید که بهشدت تحت تأثیر اریک کلپتون (Eric Clapton) است. به عبارت دیگر، با اینکه باناماسا در اجراهای زنده خود رویکردی پرانرژیتر از کلپتون دارد، اما روشن است که چه در ظاهر و چه در رویکرد خود به نوازندگی، بهوضوح از اریک کلپتون در دهه هشتاد میلادی الگوبرداری میکند.
این امر حتی در هویت آثار موسیقی جو نیز حس میشود. در واقع، او نیز دقیقاً همچون کلپتون، سبک موسیقی بلوز را با عناصری از سبکهایی دیگر همچون پاپ و راک ترکیب میکند و جزئیاتی از موسیقیهای قدیمیتر را نیز به آن میافزاید.
این دو گیتاریست در اجرای قطعه مشهور Further On Up the Road بالاخره در کنار یکدیگر قرار گرفتند و به همنوازی پرداختند. نوازندگی در کنار اریک کلپتون، احتمالاً تجربهای شگفتانگیز برای باناماسا بوده است و او حسابی هیجانزده شده است.
باناماسا شخصاً درباره این اجرا چنین گفته است: «وقتی فهمیدم کلپتون مرا میشناسد، واقعاً شوکه شدم! او به من گفت که ملاقات با من، همچون ایستادن در جلوی آینه است!»
الگوی جان فروشانته: برنارد سامنر
جان فروشانته (John Frusciante)، نوازنده گروه موسیقی رد هات چیلی پپرز (Red Hot Chili Peppers) را میتوان تصویری کامل از یک گیتاریست راک دانست: موی بلند، سولوهای تأثیرگذار، شخصیت قدرتمند، گذشتهای غمانگیز که با قدرت موسیقی شکلی متفاوت به خود گرفته است و الی آخر. اینها تماماً جزئیاتی هستند که اگر بخواهید یک گیتاریست راک را در یک فیلم یا کارتون به تصویر بکشید، مطمئناً استفاده از آنها را فراموش نخواهید کرد! اما الگوی این گیتاریست در تبدیل شدن به موزیسینی حرفهای، بسیار متفاوت از آن چیزی است که فکر میکنید.
یکی از گیتاریستهای محبوب جان فروشانته و الگوی اصلی او در دنیای موسیقی، گیتاریست گروههای جوی دیویژن (Joy Division) و نیو اوردر (New Order)، یعنی برنارد سامنر (Bernard Sumner) است!
سامنر که بهعنوان مغز متفکر و آهنگساز گروههای مذکور شناخته میشود، بدون شک یکی از تأثیرگذارترین هنرمندان فعال در صحنه موسیقی راک معاصر به شمار میرود؛ اما اینکه فروشانته از این هنرمند بهعنوان منبع الهام اصلی خود در ساخت و نواختن آثار یکی از مشهورترین آلبومهای رد هات چیلی پپرز، یعنی By The Way یاد کند، واقعاً غافلگیرکننده است!
به نظر میرسد که رویکرد ساده و سرراست سامنر در نوازندگی گیتار در کنار شم ملودیک فوقالعاده او، منبع الهام فروشانته در آلبوم By The Way بوده است؛ با این وجود، جالب است که نتیجه حاصله، شباهت چندانی به آثار سامنر ندارد.
فروشانته در نسخه بازنگریشده آهنگ New Dawn Fades از گروه New Order برای فیلم Twenty-four Hour Party People، بهعنوان گیتاریست، میهمان برنارد سامنر بود و بالاخره بهشکل مستقیم با او همکاری کرد.
الگوی الکس لایفسون: استیو مورس
گروه موسیقی راش (Rush) بهقدری از لحاظ بازه سبکی و صوتی وسیع است که بهسختی میتوان الگوبرداری خاصی را در آثار آن متوجه شد. این امر خصوصاً در مورد گیتاریست این گروه، الکس لایفسون (Alex Lifeson) صادق است؛ زیرا او رویکردی متغیر در نوازندگی دارد و همچون مردی هزارچهره در صنعت موسیقی است.
خوشبختانه، لایفسون فردی متواضع است و تنها کافیست که از او بپرسید منبع الهامش چه کسی بوده است و او با افتخار و خوشرویی، چندی از گیتاریستهای محبوب خود را به شما معرفی میکند! در هر پاسخ لایفسون به پرسشهای مجلات، تواضعی حس میشود که کمتر فردی در صحنه موسیقی امروزی از آن بهرهمند است.
الکس در پاسخ به پرسش خبرنگار درباره اینکه الگوی او در نوازندگی گیتار کیست، چنین گفته است: «من در طی سالهای فعالیت حرفهای خود، نوازندگان بزرگ بسیاری را دیدهام و نکات فراوانی را از آنها آموختهام؛ اما فکر میکنم یکی از گیتاریستهایی که امروز مورد احترام واقع میشود اما هیچگاه بهاندازه کافی مشهور نشده و مورد توجه قرار نگرفته، استیو مورس (Steve Morse) است. زمانی که در گروه موسیقی استیو مورس (The Steve Morse Band) نوازندگی میکردم، او در زمان ساندچک، معمولاً حدود ساعت سه تا چهار بعدازظهر در کنار ما حاضر میشد. او همزمان با پرسه زدن در اتاق، مشغول گرم کردن دستان خود میشد و من در این حین، با دقت او را نظاره میکردم. اعضای گروه، هر شب یک آهنگ متفاوت را با هدف ساندچک و بازبینی تجهیزاتشان مینواختند و استیو، تمامی این آثار را بهشکلی فوقالعاده مینواخت.»
لایفسون در ادامه افزوده است: «مورس قابلیتهایی شگفتانگیز در نوازندگی گیتار داشت و من همواره بر این اعتقاد بودم که او در هر زمینهای از موسیقی که فعالیت کند، به چهرهای افسانهای تبدیل خواهد شد. استیو در تمامی همکاریهای خود با گروههای موسیقی مختلف، بسیار موفق بود و عملکردی عالی نیز داشت؛ با این وجود، به نظرم هیچگاه آنطور که باید و شاید مورد توجه قرار نگرفته و مشهور نشده است. خلاصه آنکه میتوانم بگویم استیو مورس الگوی اصلی من در نوازندگی است.»
الگوی جانی دپ: کیث ریچاردز
بر کسی پنهان نیست که جانی دپ (Johnny Depp)، بازیگر بزرگ و سرشناس که در حوزه موسیقی نیز بهعنوان یک گیتاریست فعال است، رابطهای بسیار نزدیک با گیتاریست گروه رولینگ استونز (The Rolling Stones)، یعنی کیث ریچاردز (Keith Richards) دارد. برای اینکه عمق رفاقت این دو هنرمند را درک کنید، کافیست قسمت سوم فیلم دزدان دریایی کارائیب را تماشا کنید و حضور افتخاری کیث ریچاردز در نقش پدر کاپیتان جک اسپارو را ببینید. دپ حتی در یکی از مصاحبههای خود گفته است که شخصیت جک اسپارو را با الهام از کیث ریچاردز و شخصیت ویژه او ساخته است.
اگر یکی از کنسرتهای جانی دپ را تماشا کنید، متوجه میشوید که او نهتنها شبیه ریچاردز لباس پوشیده است، بلکه شکل ایستادن خاص او را دارد و حتی گیتار خود را نیز همانند کیث، با ارتفاعی بسیار پایین در دست گرفته است. این امر را میتوان ادای احترام جانی دپ به این گیتاریست بزرگ دانست و نشان میدهد که دپ، ریچاردز را بهعنوان الگوی خود در دنیای موسیقی برگزیده است.
البته کیث ریچاردز بهواقع یکی از جذابترین گیتاریستهای صحنه موسیقی راک است و اینکه دپ او را تا این حد دوست دارد، کاملاً قابل درک است!
الگوی هد (گیتاریست گروه کورن): استیو کارپنتر
کورن (Korn) یکی از تأثیرگذارترین و مهمترین گروهها در صحنه موسیقی متال دهه نود میلادی است و نقشی اساسی در شکلگیری سبک موسیقی نو-متال (Nu-metal) داشته است. از این رو، دیدن اینکه اعضای این گروه، از علاقه و احترام خود به سایر گیتاریستها و فعالان صحنه موسیقی متال به شکلی عمومی سخن میگویند، بسیار خوشایند است.
برایان ولش (Brian Welch) مشهور به هد (Head) که یکی از دو گیتاریست گروه کورن است، به جای اینکه از گیتاریستهای قدیمی بهعنوان قهرمان خود یاد کند، الگوی خود را یک گیتاریست مشهور همنسل خود میداند: استیو کارپنتر (Steph Carpenter)، گیتاریست گروه دفتونز (Deftones)!
او دلیل این انتخاب را چنین توضیح داده است: «من آنچه استیو بهعنوان نوازنده انجام میدهد را بسیار دوست دارم؛ زیرا او یک مثل یک متالهد دوآتشه میتواند ریفهایی نابودگر بنوازد و سپس، بلافاصله به سراغ نواختن یک ملودی ظریف و بسیار زیبا برود. او بدون شک بر روی من تأثیر گذاشته است. در واقع، استیو حتی پیش از به شهرت رسیدن دفتونز و زمانی که ما اجراهای مشترکی با آنها داشتیم نیز الگوی من بود. او الهامبخش من شد تا به آکوردهای خود، ملودی اضافه کنم و بخشهایی را به نوازندگی خود بیفزایم که شنونده میتواند تأثیر آنها را در عمق قلب خود حس کند. من عاشق این رویکرد هستم و همیشه طرفدار ملودی و جسارت در نوازندگی بودهام!»
الگوی دایمبگ درل: ادی ون هیلن
یکی دیگر از نوازندگان گیتار الکتریک در صحنه موسیقی متال که به الگوی بسیاری از افراد بدل شده است را میتوان درل ابوت (Darrell Abbott) ملقب به دایمبگ درل (Dimebag Darrell)، گیتاریست گروه پنترا (Pantera) دانست.
با اینکه درل شخصاً یکی از طرفداران پروپاقرص گروه موسیقی کیس (Kiss) بود و حتی چهره جین سیمونز (Gene Simmons) را بر روی پای خود خالکوبی کرده بود، اما او منبع الهام اصلی خود در نوازندگی گیتار را ادی ون هیلن (Eddie Van Halen) میدانست.
اگر پیگیر صحنه موسیقی متال و اتفاقات آن باشید، بهخوبی داستان تلخ مرگ دایمبگ درل بر روی استیج و کشته شدن او به ضرب گلوله توسط یکی از طرفدارانش را میدانید. اما احتمالاً نمیدانید که آخرین کلمه اداشده توسط درل پیش از مرگ، «ون هیلن» بوده است! این یک شایعه نیست و عین حقیقت است. درل و برادرش وینی (Vinnie) که درامر گروه پنترا بود، قرار گذاشته بودند که پیش از شروع هر اجرا، مشتهای خود را به یکدیگر بکوبند و همصدا نام «ون هیلن» را به زبان بیاورند. برادران ابوت این کار را با هدف یادآوری استانداردی که در هر اجرا در نظر داشتند، انجام میدادند و این آداب بامزه را تا آخرین اجرای درل نیز انجام دادند!
ادی ون هیلن نیز از این علاقه باخبر بود و پس از مرگ درل، گیتار محبوب خود، یعنی شارول ۱۹۷۹ ملقب به بامبلبی (Bumblebee) را در تابوت او قرار داد تا درل تا ابد در کنار ساز محبوب خود باشد. بدین شکل، ادی نیز بهنوعی لطف درل به خود را جبران کرد.
این داستان بسیار غمانگیز است؛ اما بهخوبی گویای عشق بیحدومرزی است که درل به الگوی خود، یعنی ادی ون هیلن داشته است. امیدواریم که روح هر این دو گیتاریست بیبدیل، امروز در کمال آرامش باشد.
سخن آخر
برای شروع یک کار، همه ما باید الگویی را برای خود انتخاب کنیم و این امر، در موسیقی نیز بهخوبی صدق میکند. اینکه ببینیم گیتاریستهای بزرگی که ما امروز آنها را الگوهای خود میدانیم، خود نیز یک سرمشق داشتهاند، تجربهای انسانی و نزدیک از این افراد به ما میدهد و با دانستن آن، متوجه میشویم که این گیتاریستهای افسانهای نیز در نهایت، افرادی مثل ما هستند. همانطور که جانی دپ کیث ریچاردز را الگوی خود در نوازندگی میداند، کیث ریچاردز نیز از طرفداران پروپاقرص یک گیتاریست در نسل قبل خود، یعنی چاک بری (Chuck Berry) است و این زنجیره، همینطور به سمت جلو حرکت کرده و حلقههایی جدید به آن افزوده میشود.
امیدواریم که از مطالعه این مطلب، نهایت لذت را برده باشید و اکنون دیگر از اینکه یک گیتاریست خاص را الگوی خود قرار دادهاید، خجالت نکشید!
الگوی شما در نوازندگی گیتار کیست و چرا این فرد را بهعنوان منبع الهام خود انتخاب کردهاید؟ از شما دعوت میکنیم که پاسخ خود را در بخش نظرات همین مطلب، با ما و مخاطبین گیتار ایران در میان بگذارید.
منبع: Guitar Guitar
نویسنده: Ray McClelland