تاریخچه گیتارهای سیگنچر فندر

گیتارهای سیگنچر فندر (Fender) امروزه بخش مهمی از تاریخ این کمپانی را تشکیل می‌دهند و نام بسیاری از گیتاریست‌های بزرگ تاریخ موسیقی را با خود یدک می‌کشند. اما ایده ساخت گیتاری بر اساس همکاری با یک نوازنده مشهور، به پیش از تأسیس شرکت فندر بازمی‌گردد.

در این مطلب، به سراغ تاریخچه گیتارهای سیگنچر می‌رویم و مسیری را دنبال می‌کنیم که از نخستین نمونه‌های این سازها آغاز می‌شود و به مدل‌های مشهور فندر می‌رسد.

اولین گیتارهای سیگنچر تاریخ

زمانی که جیمی پیج (Jimmy Page)، گیتاریست گروه لد زپلین (Led Zeppelin) از سری گیتارهای تلکستر (Telecaster) سیگنچر خود رونمایی کرد، تقریباً سی سال پس از این بود که فندر اولین گیتارهای سیگنچر خود را روانه بازار کرده بود. اما حتی در آن زمان نیز مفهوم و ایده ساخت گیتارهای به‌اصطلاح «سیگنچر»، ایده جدیدی نبود و دیگر سازندگان گیتار این کار را پیش از این نیز انجام داده بودند.

سال‌ها پیش از این‌ها و در دهه بیست میلادی، کمپانی گیبسون (Gibson) تصمیم گرفت تا از محبوبیت فوق‌العاده نیک لوکاس (Nick Lucas) استفاده کند و طی همکاری با او، یک ساز سیگنچر به بازار عرضه کرد. لوکاس را شاید بتوان اولین فرد آمریکایی در تاریخ دانست که با نوازندگی گیتار و خوانندگی به ستاره تبدیل شد. از محبوب‌ترین آثار او می‌توان به I’m Looking Over A Four Leaf Clover مربوط به سال ۱۹۲۶ و Tip-Toe Thru The Tulips With Me مربوط به سال ۱۹۲۹ اشاره کرد. علاوه بر این آثار، او چند آهنگ گیتارمحور جذاب همچون Pickin’ The Guitar و Teasin’ The Frets نیز دارد که در دوران خود آثاری شاخص به شمار می‌رفته‌اند. نتیجه همکاری لوکاس و گیبسون، گیتار سیگنچر Nick Lucas Flattop بود که در سال ۱۹۲۷ به بازار عرضه شد.

تا مدتی، فکر می‌کردیم که این ساز، اولین گیتار سیگنچر ساخته‌شده در دنیاست؛ اما کمی بعد، در مجموعه باشکوه گیتارهای استیو هاو (Steve Howe)، با یک گیتار خاص موسوم به بامبینا (Bambina) آشنا شدیم که در دهه ۱۸۷۰ میلادی به بازار عرضه شده بود. این ساز، یک گیتار کوچک با ساختاری شبیه به گیتارهای کلاسیک امروزی، اما با طول اسکیل ۱۳ اینچ بود که توسط کاتارینا جوزفا پراتن (Catharina Josepha Pratten) مشهور به مادام سیدنی پراتن (Madame Sidney Pratten)، یک مدرس شناخته‌شده گیتار در لندن طراحی شده بود. در ساخت این گیتارها، او لیبلی را امضا می‌کرد و لوتیر (سازنده گیتار) فرانسوی او نیز این لیبل‌ها را درون گیتار می‌چسباند و این سازها را به شاگردان مشتاق مادام سیدنی می‌فروخت. شاید بتوان این ساز را اولین گیتار سیگنچر تاریخ دانست.

تولد گیتارهای سیگنچر مدرن

بیایید بیش از این به دوران اولیه پیدایش گیتارهای سیگنچر نپردازیم و دهه‌ها رو به جلو و به دوران اوج همکاری هنرمندان با کمپانی‌های گیتارسازی برای تولید گیتارهای مختلف برسیم. در اوایل دهه پنجاه میلادی، چندین و چند گیتار سیگنچر روانه بازار شدند. اولین آنها، گیتار سیگنچر لس پال (Les Paul) بود که در سال ۱۹۵۲ توسط گیبسون معرفی شد؛ یعنی همان گیتاری که اکنون دهه‌هاست با نام لس پال شناخته می‌شود. پس از این و در سال ۱۹۵۵، چت اتکینز (Chet Atkins) نیز طی همکاری با کمپانی گرچ (Gretsch) یک گیتار الکتریک روانه بازار کرد و دو سال بعد، یعنی در سال ۱۹۵۷، شاهد همکاری بارنی کسل (Barney Kessel) با شرکت کی (Kay) در ساخت یک گیتار الکتریک بودیم. در آن دوران، به‌جز مورد استثنایی لس پال، گیتاریست‌ها نقش چندانی در طراحی گیتارهای سیگنچر خود نداشتند و در واقع، شرکت‌های سازنده تنها نام این گیتاریست‌ها را به سازهای خود اضافه می‌کردند تا فروش آنها را افزایش دهند.

آغاز گیتارهای سیگنچر مدرن فندر

چند دهه جلوتر می‌رویم و به دهه هشتاد میلادی می‌رسیم. در این دهه، کمپانی فندر سی ساله شد و این دوران را ‌به‌شکلی خاص جشن گرفت. در این سال‌ها، دوران تاریک CBS به‌تازگی به پایان رسیده بود و تیم مدیریت جدید فندر، سعی داشت تصویر رو به افول این برند را احیا کند. یکی از راه‌هایی که این تیم برای بازیابی محبوبیت فندر در نظر گرفت، همکاری با گیتاریست‌های مشهوری بود که در نوازندگی از سازهای فندر استفاده می‌کنند. در واقع، هدف تیم مدیریت جدید فندر این بود که بتواند با تکیه بر محبوبیت این گیتاریست‌ها، وضعیت کمپانی را بهبود دهد.

اولین هنرمندی که فندر با این هدف به سراغ او رفت، جیمز برتون (James Burton) بود؛ اما گیتار سیگنچری که فندر برای این هنرمند طراحی کرد، چندین سال بعد و در سال ۱۹۹۰ در دسترس عموم قرار گرفت. البته این گیتار به هیچ وجه یک تلکستر عادی نبود و سازی خیره‌کننده با بدنه تلکستر اما با چینش پیکاپ استرتوکستر (SSS) بود.

پیش از این و در سال ۱۹۸۸، فندر از سازهای سیگنچر اریک کلپتون (Eric Clapton) و اینگوی مالمستین (Yngwie Malmsteen) رونمایی کرد و در واقع، از اولین گیتارهای سیگنچر خود پرده برداشت. این سازها ویژگی‌های متفاوت چندانی نسبت به نسخه‌های اصلی خود نداشتند و وجه تمایز اصلی آنها نسبت به یک گیتار عادی فندر، صرفاً وجود امضای این هنرمندان بر روی هداستاک‌شان بود!

گیتارهای سیگنچر مدرن، صرفاً یک ساز استاندارد مزین به امضای یک گیتاریست مشهور نیستند؛ بلکه هنرمند صاحب این سازها، همکاری نزدیکی با تیم طراحان شرکت سازنده دارد.

اریک کلپتون زمانی بیشتر به گیتارهای گیبسون علاقه‌مند بود و تنها با سازهای این کمپانی نوازندگی می‌کرد؛ اما او همواره به استرتوکستر نیز علاقه‌مند بود؛ زیرا در سال ۱۹۵۸، زمانی که تنها ۱۲ سال داشت، نوازندگی بادی هالی (Buddy Holly) با یک استرتوکستر را در برنامه تلویزیونی Sunday Night At The London Palladium تماشا کرده بود و از ظاهر و صدای آن بسیار لذت برده بود. اریک بعدها گفت که دیدن این ساز در تلویزیون، برایش مانند دیدن یک ساز از فضا بوده است و باعث شده است که بلافاصله با خود بگوید: «این آینده من است! این چیزی است که می‌خواهم!»

کلپتون سرانجام در سال ۱۹۶۷ و با خرید یک استرتوکستر ساخت سال ۱۹۵۶، به ساز رؤیایی خود دست یافت؛ سازی که بعدها با نام «Brownie» مشهور شد و اریک چند سال بعد و همزمان با حضور در تور اجراهای دلنی و بانی (Delaney & Bonnie) شروع به استفاده دائمی از آن کرد. اریک در اولین آلبوم فردی خود به نام Eric Clapton که در سال ۱۹۷۰ منتشر شد نیز ‌به‌شکلی گسترده از این استرت استفاده کرده است و حتی تصویر آن روی کاور این آلبوم نیز دیده می‌شود. جالب است بدانید که او در آلبوم بعدی خود، یعنی Layla که چند ماه پس از آلبوم Eric Clapton ضبط شده است نیز از همین گیتار الکتریک بهره گرفته است.

در همین سال، یعنی ۱۹۷۰، اریک حدود شش عدد گیتار استرتوکستر قدیمی از نشویل خریداری کرد. او سه عدد از این گیتارها را به دوستان مشهور خود، جورج هریسون (George Harrison)، پیت تاونزند (Pete Townshend) و استیو وینوود (Steve Winwood) هدیه داد و با استفاده از قطعاتی گوناگون از بقیه این سازها، یک استرتوکستر استثنایی برای خود ساخت. این گیتار به دلیل بدنه مشکی‌رنگ خود، بعدها با نام «Blackie» به شهرت رسید و اریک حدود ۱۵ سال از آن ‌به‌عنوان گیتار اصلی خود هم در جلسات ضبط استودیویی و هم در اجراهای زنده استفاده کرد.

حال به بخش جالب ماجرا و همکاری کلپتون با فندر می‌رسیم. کلپتون متوجه شده بود که عمر مفید Blackie رو به اتمام است و به دنبال این امر، با کمپانی فندر درباره ساخت یک جایگزین مدرن برای این گیتار الکتریک شروع به مذاکره کرد. اریک در طراحی این ساز، بیش از هر چیز به شکل دسته ساز اهمیت می‌داد؛ دسته‌ای که دست او روی آن حسی خوب داشته باشد. در این راستا، جورج بلاندا (George Blanda) و دن اسمیت (Dan Smith) در فندر، چندین دسته به‌صورت آزمایشی برای اریک طراحی و تولید کردند تا اریک آنها را مورد آزمون قرار دهد و از میان آنها، یکی را برای ساز خود انتخاب کنند. از میان این دسته‌ها، دو نمونه خاص نظر کلپتون را بیش از موارد دیگر به خود جلب کردند؛ اما او نمی‌توانست از میان آنها یکی را برای گیتار الکتریک جدید خود انتخاب کند. یکی از این دسته‌ها، پروفایلی مشابه با گیتار آکوستیک مارتین (Martin) قدیمی او، با شکل V بسیار عمیق داشت و دیگری زوایایی ملایم‌تر داشت که یادآور دسته Blackie بود.

فندر یک استرتوکستر از سری Elite را ‌به‌عنوان پایه‌ای برای طراحی مدل سیگنچر اریک به او داده بود و او صدای مدار پیکاپ اکتیو این ساز را پسندیده بود. او در گیتار خود صدایی مشابه با این ساز می‌خواست؛ اما با بوست بیشتر سیگنال که او در آن زمان آن را «کمپرشن» می‌خواند. بلاندا و اسمیت با در نظر داشتن تمامی این خواسته‌ها، نمونه‌هایی از گیتار سیگنچر او ساختند و آنها را در سال ۱۹۸۶، زمانی که اریک در حال ضبط آلبوم August در لس آنجلس بود، به دست او رساندند. او پس از این، با این سازهای پروتوتایپ به یک تور اجرای زنده طولانی‌مدت رفت و در اکثر اجراهای این تور، از نمونه‌ای که به دسته V-شکل با طراحی گیتار مارتین مجهز بود، استفاده کرد. اما این گیتار در میانه تور دچار مشکل شد و اریک آن را برای انجام تعمیرات به فندر پس داد. به دنبال همین امر، او ادامه تور خود را با استفاده از دیگر گیتار سیگنچر پروتوتایپ خود، یعنی نمونه مجهز به دسته مشابه با گیتار Blackie اجرا کرد. اریک پس از صرف کمی زمان با این گیتار، به این ساز عمیقاً علاقه‌مند شد و فندر نیز گیتار سیگنچر او را با همین دسته ساخت.

فندر یک نسخه تولید انبوه از گیتار سیگنچر اریک کلپتون تولید کرد که با نام Eric Clapton Stratocaster در سال ۱۹۸۸ به بازار عرضه شد. این شرکت، صدای «فشرده‌شده» مورد نظر اریک را با ترکیب پیکاپ‌های Lace Sensor با یک مدار اکتیو با تقویت محدوده فرکانسی میدرنج، در ساز سیگنچر او در اختیارش قرار داد. نسخه تولید انبوه این ساز به یک بریج ویبراتوی وینتج قفل‌شده مجهز بود که در واقع ‌به‌عنوان یک بریج هاردتیل ایفای نقش می‌کرد؛ زیرا او با وجود این‌که هیچ‌گاه از ویبراتو در نوازندگی خود استفاده نمی‌کرد، اما صدای استرتوکسترهای هاردتیل را نیز نمی‌پسندید.

اریک در همین روزها Blackie را بازنشسته کرد و بلافاصله شروع به استفاده از گیتارهای سفارشی جدید خود کرد. او از آن زمان تا به امروز نیز کماکان بعضاً از همین گیتارها استفاده می‌کند و با یک نمونه از آنها روی استیج ظاهر می‌شود. فندر در سال ۲۰۰۱ تغییری قابل‌توجه روی نسخه تولید انبوه گیتار سیگنچر اریک کلپتون اعمال کرد و پیکاپ‌های آن را با نمونه‌هایی از نوع نویزلس (Noiseless) جایگزین کرد. در سال ۲۰۰۴ نیز یک نمونه کاستم شاپ (Custom Shop) از این ساز با تولید محدود، جزئیاتی بالاتر و البته قیمتی بالاتر به تولید رسید.

همان‌طور که گفته شد، همزمان با عرضه گیتار سیگنچر اریک کلپتون به بازار، فندر از یک ساز سیگنچر جذاب دیگر نیز رونمایی کرد: استرتوکستر اینگوی مالمستین!

برجسته‌ترین و جالب‌ترین ویژگی این گیتار الکتریک که مطمئناً هر کسی در همان نگاه اول متوجه آن می‌شد، فرت‌بورد اسکالوپ‌شده (scalloped) آن بود؛ به این معنا که فرت‌بورد آن ‌به‌شکلی مقعر و فرورفته تراشیده شده بود. ایده به‌کارگیری این طراحی در این ساز، یکی از اولین چیزهایی بود که مالمستین با فندر در میان گذاشت. وقتی اینگوی سیزده سال داشت، با یک لوت (lute) به نوازندگی پرداخته بود که فرت‌بورد آن اسکالوپ شده بود و او از این تجربه بسیار لذت برده بود. به همین دلیل می‌خواست فرت‌بورد گیتارهایش به همین شکل درآیند. دلیل اینکه اینگوی تا این حد به فرت‌بورد اسکالوپ‌شده علاقه دارد، این است که نبود تماس فیزیکی سیم و انگشت با بخش چوبی فرت‌بورد، این امکان را به او می‌دهد که با سرعتی حتی بالاتر به نوازندگی بپردازد و تکنیک‌های شگفت‌انگیز نوازندگی خود را ‌به‌شکلی کامل‌تر به نمایش بگذارد.

دیگر ویژگی‌های قابل‌توجه استرتوکستر سیگنچر مالمستین، ترکیب جالب پیکاپ‌های دیمارزیو (DiMarzio) در موقعیت نک و بریج و یک پیکاپ فندر در موقعیت میانی، در کنار مواردی همچون نات ساخته‌شده از آلیاژ برنج، هداستاک کوچک به سبک تولیدات قدیمی‌تر فندر و یک بریج ویبراتوی دومحوری بود. این بریج در سال ۱۹۹۸ با یک نمونه شش‌محوری مدرن‌تر جایگزین شد و در همین زمان نیز هداستاک این ساز با یک نمونه عریض به سبک تولیدات دهه هفتاد فندر جایگزین شد. علاوه بر این‌ها، پیچ تنظیم تراس راد در این نسخه مدرن‌تر نیز از بدنه آن به هداستاک نقل مکان کرد. حدود سال ۲۰۰۷، محل دسترسی به تراس‌راد در هداستاک نیز به‌جای پلاگ چوب گردویی قبلی، به یک قطعه فلزی گلوله‌ای‌شکل مجهز شد. در نهایت، چهار سال پس از این نیز این گیتار سیگنچر به پیکاپ‌های سیمور دانکن (Seymour Duncan) و قفل‌های استرپ مخفی دانلوپ (Dunlop) تجهیز شد.

اما علاوه بر این نسخه‌ها از گیتار سیگنچر مالمستین که همگی در آمریکا ساخته می‌شدند، چند نسخه مختلف از این ساز نیز در ژاپن تولید شده است. شعبه ژاپن کمپانی فندر از اواسط دهه هشتاد میلادی تا به امروز، به‌صورت بدون توقف گیتارهای سیگنچر اینگوی را در سبد محصولات خود داشته است و در این طول، چندین نمونه مختلف از آن را به تولید رسانده است. یکی از مشهورترین این محصولات را می‌توان استرتوکستر ST72 دانست که در سال‌های اول تولید خود، تمامی ویژگی‌های نسخه آمریکایی گیتار سیگنچر مالمستین را در خود داشت و تنها به امضای اینگوی مزین نبود و به‌صورت رسمی یک مدل سیگنچر اعلام نشده بود. مدل سیگنچر رسمی مالمستین از فندر ژاپن، اوایل دهه نود میلادی به بازار عرضه شد.

گسترش گیتارهای سیگنچر فندر

پس از عرضه این دو گیتار سیگنچر که اولین محصولات فندر از این دست حساب می‌شوند، این کمپانی تا به امروز طیف وسیعی از سازهای سیگنچر دیگر را با همکاری با گیتاریست‌های متعدد روانه بازار کرده است و می‌توان گفت که طرفداران تقریباً هر گیتاریست مشهوری، می‌توانند سازی مناسب برای خود را از سبد محصولات این کمپانی پیدا کنند. برخی از این مدل‌ها، مدتی کوتاه میهمان کاتالوگ محصولات فندر بودند؛ اما برخی دیگر از آنها سال‌هایی طولانی توسط فندر تولید شدند. استرتوکسترهای سیگنچر اریک کلپتون و اینگوی مالمستین، کماکان توسط فندر تولید می‌شوند و می‌توان آنها را پرسابقه‌ترین گیتارهای سیگنچر فندر دانست.

فندر تاکنون انواع بسیار متنوعی از گیتارهای استرتوکستر را ‌به‌عنوان مدل‌های سیگنچر روانه بازار کرده است و گستره آن از مدل‌هایی بسیار ساده، همچون گیتار سیگنچر تام دلانگ (Tom DeLonge) با تنها یک پیکاپ هامباکر و یک کنترل ولوم، تا گیتار سیگنچر استیوی ری وان (Stevie Ray Vaughan) با یک لوگوی عظیم SRV بر روی پیک‌گارد وسعت دارد!

اما علاوه بر این موارد، هنرمندان استثنایی دیگری نظیر جف بک (Jeff Beck)، دیک دیل (Dick Dale)، دی اج (The Edge)، دیوید گیلمور (David Gilmour)، بادی گای (Buddy Guy)، بانی ریت (Bonnie Raitt) رابین تروئر (Robin Trower) و بسیاری دیگر از گیتاریست‌های برجسته دهه‌های اخیر، طی همکاری با فندر، یک گیتار استرتوکستر سیگنچر مطابق با سلیقه خود دریافت کرده و در اکثر موارد نیز یک نمونه تولید انبوه از این سازها به بازار عرضه شده است.

گیتارهای سیگنچر تلکستر، جگوار و جزمستر

این رویه در دیگر گیتار محبوب فندر، یعنی تلکستر (Telecaster) نیز وجود دارد و پس از عرضه سه مدل سیگنچر از این سری در سال ۱۹۹۰ که اولین تلکسترهای سیگنچر به شمار می‌رفتند، چندین تلکستر دیگر نیز به بازار عرضه شد. این سه گیتار سیگنچر، متعلق به گیتاریست‌های مشهور البرت کالینز (Albert Collins)، دنی گتن (Danny Gatton) و مهم‌تر از همه، جیمز برتون (James Burton) بودند؛ فردی که گیتار جذاب و متفاوت او را در اول مطلب ‌به‌شکل اجمالی توصیف کردیم و اولین هنرمندی به شمار می‌رود که برای ساخت یک گیتار سیگنچر با کمپانی فندر وارد مذاکره شد.

از آن روز تابه‌حال، تلکسترهای سیگنچر متعدد دیگری از در کارخانه فندر خارج شده‌اند که اگر بخواهیم تنها به چندی معدود از آنجا اشاره کنیم، می‌توانیم به نمونه‌های سفارشی جیمی براینت (Jimmy Bryant)، جری دانهیو (Jerry Donahue)، جان فایو (John 5)، جیم روت (Jim Root)، جو استرامر (Joe Strummer)، مادی واترز (Muddy Waters) و کلرنس وایت (Clarence White) اشاره کنیم.

اما گیتارهای الکتریک فندر تنها به این دو مدل افسانه‌ای، یعنی استرتوکستر و تلکستر خلاصه نمی‌شوند و چند مدل دیگر نیز وجود دارد که شاید به اندازه این دو مدل شناخته‌شده نباشند، اما محبوبیت آنها در میان اقشار خاصی از گیتاریست‌ها قابل‌توجه است. یکی از این مدل‌ها، جگوار (Jaguar) و دیگری، جزمستر (Jazzmaster) است.

فندر نمونه‌های سیگنچر متعددی از این گیتارها را نیز با همکاری گیتاریست‌های مشهور ساخته است که از مهم‌ترین‌های آنها می‌توان به گیتارهای جگوار سیگنچر جانی مار (Johnny Marr) و کرت کوبین (Kurt Cobain) و جزمسترهای سیگنچر تروی ون لیوون (Troy Van Leeuwen) و جی مسکیس (J Mascis) اشاره کرد.

در جدول زیر، برخی از مهم‌ترین گیتارهای سیگنچر مورد اشاره در این مطلب را به‌ترتیب زمان عرضه مشاهده می‌کنید:

آیا گیتارهای سیگنچر ارزش خرید دارند؟

اما یک پرسش بزرگ در رابطه با این گیتارها و در واقع هر گیتار سیگنچر دیگری در دنیا وجود دارد: چرا باید بخواهیم با گیتار یک نوازنده دیگر نوازندگی کنیم؟ هر گیتاریستی سلیقه‌ای متفاوت دارد و می‌تواند با تنظیماتی جزئی و تغییراتی ساختاری، گیتار خود را مطابق با سلیقه، ترجیحات و شرایط فیزیکی خود بهینه‌سازی کند. پس با این حساب، چرا باید گیتار یک گیتاریست دیگر، هرچند مشهور و ماهر، برای شما مناسب باشد؟

در پاسخ به این پرسش باید بگوییم بسیاری از طرفداران گیتاریست‌هایی خاص که به دنبال الهام‌گیری از هنرمند محبوب خود در نوازندگی هستند، بر این اعتقادند که در اختیار داشتن یک گیتار مشابه با ساز آن هنرمند، می‌تواند آنها را به هدف‌شان در نوازندگی نزدیک‌تر کند. نوازندگان حرفه‌ای‌تر اما به شما می‌گویند که گیتار یک هنرمند مشهور، بخشی بسیار کوچک از فرمول موفقیت و هنر اوست. یک فرد باتجربه در حوزه موسیقی می‌داند که برای دستیابی به هنر خاص یک ستاره گیتار، نه‌تنها به ساز او، بلکه به سر، دستان و قلب او نیز نیاز خواهید داشت!

اما در نهایت، پرسش افراد همواره این است که گیتار مهم‌تر است یا نوازنده؟ این بحث می‌تواند تا ابد ادامه پیدا کند و پاسخ واحد و مورد توافقی برای آن وجود ندارد! اما ‌به‌طور کلی، گیتارهای سیگنچر می‌توانند ‌به‌عنوان محصولات مجزا از هنرمندی که نام خود را به آنها بخشیده نیز سازهایی بسیار جذاب باشند و حتی بسیاری از آنها، مورد توجه افرادی که لزوماً طرفدار صاحب آن گیتار سیگنچر نیستند نیز واقع می‌شوند.

اکنون، فکر بدی نیست که شما نیز از همین الان امضای خود را بر روی یک تکه چوب تمرین کنید و سعی کنید که آن را روی هداستاک گیتار محبوب خود بنویسید. به این شکل، زمانی که به یک گیتاریست مشهور تبدیل شوید و فندر از شما بخواهد یک گیتار سیگنچر طراحی کنید، همانند جیمی پیج کاملاً آماده خواهید بود!

سخن آخر

امیدواریم که از مطالعه این مطلب لذت برده باشید و اکنون با دانش بیشتری که از تاریخچه گیتارهای سیگنچر فندر در اختیار دارید، قدر این سازها را بیشتر بدانید.

به نظر شما جذاب‌ترین گیتار سیگنچر فندر چیست و چرا به آن علاقه‌مند هستید؟ ‌به‌طور کلی، از نظرتان آیا گیتارهای سیگنچر جذاب و منطقی هستند و حاضر هستید مبلغی بیشتر از قیمت یک نسخه معمولی از همان گیتار را برای آنها بپردازید؟ از شما دعوت می‌کنیم که پاسخ خود به این پرسش‌ها را در بخش نظرات همین مطلب، با ما و مخاطبین گیتار ایران در میان بگذارید.

در نهایت، اگر دوست دارید با برخی از بزرگ‌ترین برندهای گیتار آشنا شوید، پیشنهاد می‌کنیم ویدیوی جذاب زیر را تماشا کنید:

منبع: Reverb
نویسنده: Tony Bacon
مترجم: امیر تولی